zelfstadig overbezorgde moeder
Kinderen Persoonlijk

Hoe laat ik mijn kinderen zelfstandig worden ( als overbezorgde moeder)

Dat ik te beschermend ben tegenover mijn kinderen, daar ben ik me zeker van bewust. Ik ben iemand die altijd beren op de weg ziet. Dit is niet sinds ik moeder ben. Dit heb ik altijd al gehad. Ik ben een overbezorgde moeder. Ik ben te voorzichtig en heb moeite met loslaten. De laatste weken merk ik dat de jongens zelfstandig worden en dit ook nodig hebben. Ik laat ze gaan, af en toe met de schrik om het hart. Hoe dit gaat en wat de huissleutel en een telefoon met Sim Only hier mee te maken hebben lees je in dit artikel.

Een overbezorgde moeder

Het is niet nieuw, dat ik een bezorgd mens ben. Het is ook niet zo, dat sinds ik moeder ben, dit meer is geworden. Ik heb mijn hele leven al schrikbeelden van dingen die kunnen gebeuren. Al heb ik me hierdoor nooit laten weerhouden om dingen te doen. Zo ging ik op mijn drieëntwintigste alleen een jaar backpacken in Australië en is mijn hobby klimmen. Toch heb ik vele nachten wakker gelegen om iets wat ik ging doen of iets wat ging gebeuren. Sinds ik kinderen heb is het wel extremer geworden en voel ik me af en toe wel een echte overbezorgde moeder. Toen ze klein waren vond ik het moeilijk om ze los te laten. In een speeltuin bleef ik in de buurt, leren fietsen deden ze met een helm op en het liefst had ik ze altijd bij me en hield ze constant in de gaten. Maar ook nu ze ouder zijn, vind ik loslaten moeilijk.

zelfstandig worden

Je leest het, ziet het en hoort het. Berichten die je nooit hoopt te krijgen. Het is allemaal best heftig, wat er om ons heen gebeurd en het liefst zouden we onze kinderen altijd willen beschermen. Beschermen tegen die boze buitenwereld. Maar laat ik ook realistisch zijn, dit kan niet. Ze moeten letterlijk en figuurlijk kunnen groeien, zelfstandig worden, hun eigen wereld ontdekken en zelf fouten leren maken.

De kinderen worden groter en ouder

Handjes vast blijven houden, dat gaat niet meer. De kinderen worden ouder en worden zelfstandiger. En dat hoort ook bij opvoeden. Dit houd niet in dat ik meer ontspannen ben. De oudste gaat tegenwoordig op de fiets naar gymles en ik zou liegen als ik zou zeggen dat mijn hart niet even overslaat, wanneer ik op een ochtend als deze een ambulance in de verte hoor. Maar ik laat ze dit niet merken, want ik wil ze niet belemmeren in hun doen en laten. Dus fietsen ze naar vriendjes, lopen zelf naar school en blijven af en toe alleen thuis.

Vertrouwen krijgen

Ik kan ze ook prima vertrouwen. Ze letten heel goed op. In het verkeer, op de fiets of lopend op straat. Ik vertrouw ze absoluut. Ze zijn voorzichtig en kunnen prima even alleen thuis blijven. Het mooie is dan ook dat ik als bezorgde moeder, steeds vaker op de proef word gesteld. Ik ben in principe altijd thuis, maar moest pas geleden ergens zijn en zou niet tijdens de lunch thuis zijn. Ik gaf de oudste de sleutel mee, met de boodschap dat ik zou bellen als ze weer naar school moesten gaan. Ze hebben zich die middag prima gered. Natuurlijk wist ik dat dit kon en ik ga nu veel makkelijker en vol vertrouwen met hen om en als ik eens niet thuis ben op het moment dat zij thuis komen van school, vinden de jongens dit helemaal niet erg.

zelfstandig overbezorgde moeder

De huis sleutel en een eigen telefoon

Wat ik wel heb geregeld, is dat de oudste een telefoon met Sim Only van ons kreeg. Wij hebben geen vaste telefoon meer en ik wil hem wel kunnen bereiken, mocht ik een keer op pad zijn of onverwachts later thuis komen. Hij belt zelf nog helemaal niet, dus was de keuze voor Sim Only eigenlijk makkelijk gemaakt. Zo met een telefoon en de huissleutel op zak, worden ze zelfstandig en groeien uit tot grote jongens. Toch kan ik ze wel bereiken als dit nodig is.

Hoe leer ik mijn kinderen zelfstandig worden? #kinderen #worden

Hoe sta jij er in? Ben jij een relaxte, ontspannen moeder?

foto’s lodiblogt

#samenwerking

24 thoughts on “Hoe laat ik mijn kinderen zelfstandig worden ( als overbezorgde moeder)”

  1. ik ben wel een bezorgde moeder, maar mijn zorg betreft zelden het fysieke: ik heb altijd een blijmoedig en misschien wel heel naif vertrouwen in hun vermogen zichzelf te redden. Mijn angst is nog altijd : zijn ze wel gelukkig..

  2. 16 en 18 zijn ze nu en regelmatig verrassen ze me met hun zelfredzaamheid. Gelukkig kan ik steeds beter (vooraf) mijn waarschuwingen inslikken. Achteraf ben ik dan blij als ik merk dat zij veel verder zijn. Veel verder dan hun moeder 😉 …

  3. Ik heb geen kinderen maar ik kan me voorstellen dat het lastig is om los te laten. Hoewel ik als leerkracht vaak een mening geef over zelfstandigheid bij kinderen, weet ik natuurlijk niet hoe ik dit zelf ga ervaren als ik kinderen mag krijgen.

  4. Eh, nee. Ik zou het wel graag willen zijn, maar ik ben altijd erg bezorgd over hun veiligheid. Dus toen er eentje naar China wilde, en eentje naar Engeland moest ik wel even slikken.

    Maar dat is het moederschap: je leert voortdurend bij en moet je grenzen verleggen.

  5. Ik ben al bijzonder goed geworden in loslaten.
    Dat komt voor een stuk omdat ik een hoogbegaafde zoon hebt die grote behoefte heeft aan autonomie.
    De expert hoogbegaafdheid zei dat het iets typisch is voor ouders van HB kinderen, dat ze vaak sneller leren loslaten door de behoeften van hun kinderen.

    Maar ik ben nog wel bezorgd over zijn toekomst. Zeker omdat hij al zo ongelukkig is geweest in de klas en ik soms nog tekenen zie dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend zal gaan.

  6. Ik vind mezelf een redelijk relaxte moeder. Hier in huis is mijn vriend voorzichtiger en verzorgder dan ik. Mijn kindjes zijn nog erg klein, maar ik kijk wel op tegen het moment dat ik ze echt dingen alleen moet laten doen. Verhalen zoals jij ook benoemd horen we TE veel. Het zou je kind toch zijn…

  7. Ik herken dit wel. Zelfs nu mijn kinderen pubers zijn heb ik nog weleens paniekaanvallen. Maar nu onze zoon zijn eigen autootje heeft dus niet meer langs donkere weggetjes hoeft te fietsen gebeurt het zelfs dat ik hem ‘s nachts niet eens thuis hoor komen.Ik begin het dus te leren, dat loslaten.

  8. Hi Lodi,
    Wat mooi dat je je hier bewust van bent en je niet altijd alleen door je bezorgdheid laat leiden. Dat geeft volgens mij al aan dat je naast die bezorgdheid uitstekend in staat bent je kinderen ook de ruimte te geven die ze nodig hebben.
    Opvoeden is loslaten. Dit heb ik vanaf het begin toegepast. (Ha, al is dat de ene keer makkelijker dan de andere. 🙂 Ik probeer onze zoon vanuit vertrouwen te benaderen.
    Fijne dag,
    Liefs, Marleen

  9. Je verhaal en bezorgdheid is wel herkenbaar hoor. Maar gaande weg heb ik leren vertrouwen. En eigenlijk gaat het heel erg goed. Er zijn afspraken gemaakt zoals effe een berichtje als je ergens anders heen gaat oid. Dat werkt prima.

  10. loslaten is echt wel een dingetje. hier zijn ze 6 en 8 en vast binnenkort alleen naar school of eens even alleen thuis blijven. ik vind het heel spannend

  11. Ik moet zeggen dat ik het niet als overbezorgd zie hoor! Ik vind gewoon dat je goed op je kind let en ze behoed en beschermt voor onnodige dingen. Natuurlijk moeten ze zelf ook leren zelfstandig te worden en je ze op een gegeven moment zelf of alleen dingen laten doen. Maar dat is normaal. Als ouder heb je een verantwoordelijke taak en meer ouders zouden zo goed op hun kinderen mogen letten ;). Maak je geen zorgen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *