klimmuur klimhalllen
Vrije tijd

De opkomst van de klimmuur

Klimmen op een klimmuur, wat ook een een kunstobject is. Dit vind je in Amsterdam. Toen ik jong was klom je altijd buiten maar er komen steeds meer klimhallen en dat is niet vreemd als je weet dat sportklimmen een Olympische sport gaat worden.

Klimmen kan overal

Toen ik een jaar of zes, zeven was, begon mijn vader met klimmen. Hij werd instructeur en dit betekende voor ons, vele zaterdagen bij de klimmuur en weekenden naar België. Wij mochten altijd mee klimmen als we dit wilden, maar werden hier niet in gepushed. Al kan ik me bijna niet voorstellen dat ik er geen zin in zou hebben. Dat ik nog steeds klim, lezen julie elk jaar wel een keer op mijn blog. We proberen toch twee vakanties te gaan klimmen en ook tussendoor willen we graag eens een weekend naar België of Duitsland.

Binnen klimmen kon nog niet

Binnen klimhallen bestonden toen nog niet. De regio Amsterdam klom toen bij een oude brandweerkazerne. Hier waren wij vaak te vinden en terwijl mijn vader klom, mijn moeder in de kantine hielp, speelde mijn zus en ik buiten tussen alle rommel, dat hier lag.

klimmuur klimhalllen

Een jaar of acht was ik hier

Buiten en binnen klimmen

Toen de indoor klimhallen kwamen, vonden wij dat helemaal niks. Klimmen hoort buiten te zijn. In de rotsen in België, Duitsland of Frankrijk. Wij waren echt niet van plan om in een hal te gaan klimmen. Tot ik een jaar of negentien was en mijn vader hier een keer was geweest. Het binnen klimmen, bleek ideaal om te trainen voor het buitenseizoen. Nu konden we het hele jaar door klimmen en bij mooie weer naar België gaan. Sinds die tijd, klim ik elke week wel in de hal.

Wat is het leukste

Nou is het binnen klimmen een mooie training. Het aller leukste blijft buiten klimmen. Dit is erg lastig in Nederland, zo zonder klimrotsen. En dat is ook een reden waarom er komen steeds meer klim- en boulderhallen komen.  Dat is niet vreemd, want in Tokio 2020 zal sportklimmen een Olympische onderdeel zijn.

Van kunst naar sport

Buiten klimmen doen wij ook op het terrein van de NKBV regio Amsterdam.  Hier staan naast een aantal containers waarop geboulderd kan worden, een wel heel aparte klimmuur. Het is een kunstwerk van Boudewijn Payens. Kunstenaar en bergbeklimmer. Een kunstwerk die een combinatie is van oefenwand voor bergbeklimmers en kunstwerk.  Het twaalf meter hoge object, bestaande uit twee verticaal tegen elkaar geplaatste betonnen driehoeken met een reliëf, is in 1988 geplaatst bij de Jaap Edenbaan in de Watergraafsmeer. Klimwanden waren in de jaren tachtig een noviteit in Nederland. In 2008 is de klimwand gedemonteerd en zijn de twintig platen van beton en staal van in totaal zestigduizend kilo naar sportpark Ookmeer verplaatst. En nu wordt er dus nog steeds op geklommen.

klimmuur klimhalllen

klimmuur klimhalllen

Een stukje bewegend beeld van de klimmuur Amsterdam uit 1980. Op 5:15 zie je de enige bewegende beelden die ik van mijn zus en mezelf heb op jonge leeftijd, je herkent ons aan onze paardenstaarten  🙂

Ben jij wel eens bij een klimhal geweest?

foto’s lodiblogt ( en de eerste foto en video zijn het werk van mijn vader)

23 thoughts on “De opkomst van de klimmuur”

  1. Oh ja, dat is hier in België inderdaad behoorlijk ingeburgerd. Wij gingen zelfs in de middelbare school een maand elke week klimmen, als les lichamelijke opvoeding. Heerlijk! Buiten heb ik nog nooit geklommen, lijkt me wel extra spannend. (ps- schrijffoutje in de titel?)

  2. Klimhal gaat nog even moeten wachten, onze oudste is niet zo avontuurlijk aangelegd, de jongste wel maar die is nog iets te jong ervoor :). Wel keileuk dat ze kunst en klimmuur gaan combineren.

  3. Ik heb het ooit een keer, lang geleden gedaan. Tijdens een bedrijfsuitje. En het is inderdaad leuk om te doen. Ik had, buiten verwachting om, bijna geen angst.
    Wel vermoeiend, weet ik me nog te herinneren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *