Persoonlijk

Zenuwen en slapeloze nachten. Het is de aard van het beestje.

Altijd ben ik wel een zenuwachtig dametje geweest. Slapeloze nachten door de spanning zijn gewoon bij mij. Sinds ik moeder ben zijn er wel heel wat zenuwen bij gekomen. Toen de jongens klein waren, waren  de zenuwen vooral op de groei en ontwikkeling gericht. Vanaf dat ze gingen lopen, kwamen de zenuwen over ‘weglopen’. Ik durfde ze geen moment uit het oog te verliezen want stel je voor. Een dagje pretpark of anders vond ik altijd een hele onderneming. Dit is dan ook een van de redenen dat ik bijvoorbeeld nooit mee ga op schoolreisje. De jongens worden ouder en de ‘zenuwen’ worden anders. Het loslaten is al een beetje voorbij, ze kunnen nu even een momentje alleen blijven of alleen buitenspelen. Daar heb ik de zenuwen niet meer voor. Maar waar voor dan wel. Spreekbeurten, tien minuten gesprekken en eigenlijk alles wat nog komen gaat.

Schoolreisje

Zijn de gewone uitjes op school, nog wel eens lastig te vullen met ouders die mee willen. Op schoolreisje willen veel ouders altijd wel mee. Ik zelf niet. Ikwil overal mee naar toen en bij helpen, behalve met schoolreisje. Ik vind een pretpark met mijn eigen twee jongens al lastig, laat staan met een groep van 5-6 kinderen. En dan zijn het ook nog een niet mijn eigen kinderen. Schoolreisjes laat ik dus altijd graag aan mij voorbij gaan.

De zenuwen voor het beoordelen

Pas geleden had ik weer een tien minuten gesprekken. De jongens doen het goed op school en ze hebben allebei hartstikke goede en lieve juffen. Toch geeft dat tien minuten gesprek me altijd een beetje de zenuwen. Was ik vroeger zenuwachtig wanneer mijn moeder op gesprek ging. Merk ik die zenuwen nu nog. Ik weet nog dat ik altijd in bed lag te wachten, tot mijn moeder thuis kwam. Ze kwam dan altijd op mijn bed zitten en vertelde wat er was gezegd. Mijn moeder is een heel positief persoon en ik kan me eigenlijk herinneren dat ze altijd heel positief was na de gesprekken.

Nu moet ik zelf naar die gesprekken en alhoewel ik weet dat de jongens het prima doen, vind ik het toch altijd een zenuwachtig gebeuren. Ik denk dat dit gebeurt omdat ik als moeder toch ook beoordeeld word. En dat ik daarom altijd die zenuwen een beetje hebt. Er gaat gesproken worden over je kind en dus indirect over mij als moeder. Ik probeer deze zenuwen die ik heb, niet aan mijn kinderen te laten zien. Ik hoop namelijk dat ze deze eigenschap niet van mij hebben overgenomen. En zelfverzekerder door het leven kunnen gaan.

Spreekbeurt

Toch merk ik dat de jongens ook wel wat van zenuwen kennen al ben ik blij te zien dat het heel anders gaat dan bij mij vroeger. Ze staan absoluut sterker in hu schoenen dan ik vroeger.  De oudste heeft over een paar weken een spreekbeurt en maakt zich nu zorgen over het ‘ de klas in kijken’ tijdens de spreekbeurt. We hebben al afgesproken samen goed te gaan oefenen voor zijn  spreekbeurt en ik hoop hem hiermee met een gerust gevoel de klas in te laten gaan.

Aard van het beestje

Nou ben ik zo als ik ben en dat ik me snel zenuwachtig maak, dat staat vast. Ik leer echt om me losser op te stellen, maar soms komen en gaan deze zenuwen en dat hoort ook gewoon bij mij. Ik merk dat de jongens hier zelf niet veel last van hebben en hoop dat dit zo blijft, al zijn zenuwen af en toe natuurlijk helemaal niet verkeerd.

6 thoughts on “Zenuwen en slapeloze nachten. Het is de aard van het beestje.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *