Hulp vragen, lastig hoor! Misschien komt het door mijn oude beroep. Ik was verpleegkundige. Maar ik zoek en vraag dus altijd te laat hulp. Ik kan een half jaar aan rommelen voor ik eens besluit om hulp te zoeken. Dan nog vind ik het lastig om dit te vragen en te ervaren. Toch hoop ik mijn kinderen mee te kunnen geven, dat ze sneller hulp zullen zoeken,als het nodig is, dan hun moeder doet.

hulp

Van huis uit

Misschien komt het wel gewoon van huis uit, dat ik het niet gewend ben om snel naar een dokter te gaan of snel hulp te zoeken. Wij waren een kleine familie en redden ons prima zelf. Heeft het te maken met de beroepskeuze die ik maakte? Ik heb jaren als verpleegkundige gewerkt en dan zie je veel ellende en problemen om je heen. Dat je eigen klachten altijd zo minimaal lijken.

Hulp vragen bij de kinderen.

Hulp vragen bij de kinderen vond ik ook maar lastig. Toen de jongste drie jaar was, sliep hij nog geen nacht door. Vaak was hij om een uur of tien ontzettend aan het gillen en slaan in zijn slaap. Hij was dan niet ‘te bereiken’. En daarnaast was hij elke nacht vanaf één uur ‘s nachts elk uur wakker. Hij  huilde en gilde dan, tot ik naar hem toe ging. Dit hielden we een half jaar vol. Elke nacht ging ik 4 a 5 keer mijn bed uit om hem te troosten. Na zes maanden werden werden de man en ik ziek. Pas toen besloot ik naar de huisarts te gaan. Waar ik me toen ontzettend voor schaamde, want zoveel kinderen slapen in de nacht niet door.

De huisarts belde even rond en toen werd al snel vastgesteld dat het in de avond gillend wakker worden een geval nachtelijke angsten was. Hier las ik me over in en op een gegeven moet is dit vanzelf gestopt. Echter  voor het ‘elk uur wakker worden’, verwees ze me door naar een Pedagogisch Medewerkster.

Na een keer praten wist de pedagogisch Medewerkster meteen wat er aan de hand was en waar het ‘ probleem’ lag. Ze gaf me tips mee en ik ben nog een keer voor een afsluit gesprek geweest. Na een bezoek aan haar en het toepasen van haar adviezen, sliep  de jongste elke nacht door.  Mocht je willen weten hoe dt nou allemaal precies zat, lees dan even mijn artikel over schuldgevoel.

Nou toch maar naar de huisarts

Ondertussen liep ik sinds de zomervakantie rond met knie klachten. Ik keek het eerst even aan. Bleef gewoon sporten en hardlopen, maar besloot hier toch zo rond November mee te stoppen. De pijnklachten werden alleen maar erger. Toen ik na twee maanden niet hardlopen alleen maar meer pijn kreeg, besloot ik toch naar de huisarts te gaan. Nog met twijfels, want ik bedoel je gaat toch niet met knie klachten naar de huisarts. Dat zag zij echter anders, ik had echt eerder moeten komen, was haar eerste boodschap.

Haal de hometrainer maar uit het stof

Ik belande bij de fysiotherapeut en hier bleken de klachten erger dan ik had gedacht. Mijn knieschijf blijkt instabiel te zijn en gaat steeds van zijn plek. Gelukkig trof ik een fysiotherapeut die me meteen mee nam in revalidatie. Wel met de boodschap dat ik echt veel te laat aan de bel heb getrokken en nu wel een maand of zes bezig zal zijn met revalideren.  Ik heb de hometrainer uit het stof gehaald en train nu elke dag een paar keer op dit ding. Ik doe heel rustig een aantal oefeningen, laat het klimmen voor even links liggen en hoop de oefeningen op een gegeven moment een beetje uit te kunnen breiden.

Doordat ik te lang heb gewacht met hulp zoeken, zal het hele revalidatie proces langer gaan duren. Ik baal hier natuurlijk ontzettend van en het doet me eigenlijk beseffen dat ik voortaan eens niet zo eigenwijs moet zijn. Ik zeg dit nu dus ook tegen de jongens. Wees niet zo eigenwijs als je moeder, maar vraag om hulp als je dit nodig hebt.

hulp de hometrainer heb ik uit het stof gehaald en beneden gezet, 3 keer per dag moet ik fietsen, dan is het wel zo gezellig als ik beneden train. 

Ga jij snel naar de huisarts, vraag je snel om hulp of ben je net zo eigenwijs als ik?

Foto’s lodiblogt/ pixabay

38 Comments on Zal ik het ooit leren om eerder om hulp te vragen?

  1. Voor mijn gezondheid moet ik wel eens vaker richting de dokter. Ik heb namelijk best veel allergieën en ben daardoor ook meteen risicopatiënt voor verkoudheden, griep,… 🙂 Sneller hulp zoeken is iets wat volgens mij veel mensen nog moeten leren!

  2. Hulp vragen is nog niet zo gemakkelijk. Dat snap ik wel. Ik was er ook niet zo goed in, met een burn-out als gevolg. Tien heb ik wel moeten leren dat ik niet alleen ben en merkte ik ook dat mensen graag helpen. En eigenlijk is het ook veel fijner samen dan eigenwijs alleen. 😉

  3. Hier nog ze een, die haar problemen graag bagataliseert en zelf wel oplost…Maar inmiddels heb ik ervaren dat hulp helpt! en daardoor vraag ik het nu een stuk makkelijker. Wat mij ook over de hobbel van hulp vragen heeft geholpen is het besf dat ik het helemaal niet erg vind als iemand mij om hulp vraagt. nou dan moet ik ook zo dapper zijn, dat zelf ook maar te doen. En sterkte met je knie!

  4. Och wat zwaar, die nachten met de jongste, dat is volgens mij niet vol te houden.
    Ik herken wat je schrijft. k ben chronisch ziek en loop al jaren te kwakkelen met pijnklachten, waardoor ik me vaak bezwaard voel om hulp te vragen, omdat ik bang ben als een zeur over te komen.
    Wat goed dat je, je kinderen juist leert om hulp te vragen, dat is alleen maar goed.
    Heel veel succes en sterkte met je revalidatie en herstel.

  5. Wat een interessant artikel en zo herkenbaar! Ik vind het ook moeilijk om hulp te vragen en denk altijd alles zelf wel op te kunnen lossen. Maar je hebt zeker gelijk, hulp vragen is juist heel erg goed!

  6. Ik ben zelf iemand die voor elk pijntje al google aanzet of aan mensen vraag wat het kan zijn haha! Naar de huisarts gaan doe ik alsnog zelden omdat ik eerst bij vrienden en familie navraag of zei weten wat het kan zijn en vaak is dat daarna al weer over 😉

  7. Schuldig! Bij de huisarts kom ik echt maar heel zelden en om hulp vragen… nee, dat zit ook niet in mijn aard. Zou soms wel beter zijn hoor maar inderdaad, eigenwijs.

  8. Ik ben dus net als jij… naar de dokter ga ik voor mijzelf eigenlijk nooit. En hulp vragen dat doe ik nauwelijks. Zelfs het accepteren van hulp vind ik lastig. Nare eigenschap eigenlijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *