met pijn in het hart
Persoonlijk

Waarom ik afscheid van mijn auto nam

Vijftien jaar deelde wij lief en leed, bracht hij me overal naar toe. Door weer en wind stond hij paraat. Van Schotland tot het Garda meer overal reed hij me naar toe. Maar een keer weigerde hij me in die vijftien jaar op weg te helpen, maar de tijd is voorbij. Hij is op. verroest, niet meer te repareren. Ik moet met pijn in het hart afscheid van mijn auto nemen, mijn trouwe rode monster. En er komt een nieuwe. Een grijze, hij rijdt goed! wacht even ben ik het rode monster nu alweer vergeten?

Hoe het allemaal begon

Een auto, ik had er geen een nodig. Ik liep, fietste of nam de trein. Dit heb ik jaren lang vol gehouden. Het beeld veranderde toen ik op mijn zevenentwintigste zes maanden met een auto door Amerika reisde. Samen met mijn zus, een tent en een auto. Toen we terug kwamen van onze reis, wisten we een ding zeker; ‘we wilde een auto’. Allebei kochten we een Daihatsu Cure. Ik de rode, mijn zus de gele. De ideale auto voor een meid alleen, wonende in Amsterdam. En ondanks dat het een ‘klein’ autootjes was. Reden we ermee naar Ierland, Schotland en Italië. Soms een beetje passen en meten, maar alles paste er altijd prima in. Omdat mijn zus na een paar jaar emigreerde werd de gele verkocht. De rode echter is afgereden tot het allerlaatste moment. Samen maakte we heel wat mee, vakanties, verhuizingen en kinderen die kwamen. Met de komst van de kinderen ontdekte ik wel steeds vaker dat de auto wel een beetje aan de kleine kant was.

Terug bij af

Toen mijn auto voor APK ging en de baas van de garage belde, wist ik eigenlijk al wel hoe laat het was. Het monster was af. Niet meer te repareren. En toen moest ik dus op zoek naar een nieuwe auto. een nieuw monster die me over al heen zal brengen. Verschillende bezoeken aan autodealers volgde en grappig is dat ik nu weer terug ben bij mijn allereerste liefde. Een Toyota. Deze is een  kleiner dan de eerste waar ik ooit in reed. Dit was namelijk een backpackers busje in Australië. Drieëntwintig was ik toen ik samen met mijn zus en een vriendin een jaar door dit continent reisde in een Toyota busje. En nu zt ik dus weer in een Toyota!

afscheid van mijn auto

Afscheid van mijn auto

Super blij ben ik met mijn nieuwe auto. Veiligheid staat voorop en hoe dol ik ook was op mijn rode monster. Echt veilig was hij niet meer. Met pijn in mijn hart neem ik afscheid, trots dat hij me zoveel plezier heeft beleeft en nog trotser ben ik op zijn opvolger. De eerste kilometers zjn gemaakt, en wat rijdt hij fijn. Geen herrie meer tijdens het rijden, soepel gaan we door de bochten en wat makkelijk achteruit in parkeren met zo een cameraatje. Met pijn in het hart nam ik afscheid van mijn auto, maar man man wat ben ik snel gewend aan mijn nieuwe auto.

Welke extra kosten er komen kijken bij het kopen van een auto lees je hier.

handtekening

 

Wat rij jij?

1 thought on “Waarom ik afscheid van mijn auto nam”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *