Twee engeltjes heb ik. Meestal tenminste. De laatste dagen begin ik steeds meer te twijfelen of ik het allemaal wel goed doe. De jongste is van Engel veranderd in Bengel. Dat is natuurlijk niet van de een op de andere dag. De laatste maanden zijn er al veranderingen in zijn gedrag, maar deze week was heel erg. Hij is ontzettend brutaal, naar mij toe. Dit gedrag komt waarschijnlijk door mij. Ja, ik ga met de billen bloot…..Ik ben absoluut niet consequent genoeg geweest. En daar kwam ik even op een zeer harde manier achter, waarna de schuldgevoelens de overhand kregen.

 

schuldgevoelens

Pure waarheid

Natuurlijk is dit gedrag niet van de een op de andere dag. De laatste tijd heeft hij meer moeite op school, hij slaapt slecht en is ontzettend brutaal. Brutaal naar mij toe. Niet alleen thuis, maar steeds meer buitenshuis. Zo erg zelfs dat ik me met geen mogelijkheid meer bij onze kapper durf te vertonen. Want zo brutaal als hij daar laast was. Wanneer ik hem vraag wat er aan de hand is? Of wat de reden is dat hij zo brutaal is. Dan lacht hij dit weg en zegt  ‘weet ik niet.’ Het is niet alleen zijn gedrag, het zijn ook mijn schuldgevoelens.

Ik brak

Van de week na ons bezoek aan de kapper, brak ik. Ik wist echt niet wat hier mee aan moest. Het antwoordt kwam ‘s avonds. Van mijn moeder! Ik vertelde haar wat er was gebeurd en zei vertelde me dat onze jongste pas geleden tegen haar had gezegd, toen zei een  ‘nee’ ergens op zei; ‘O dat zegt mama ook altijd en daarna zegt ze toch altijd weer ja en mogen we het toch’. KLAP, recht in mijn gezicht. Wauw, oké, die zag ik niet aankomen. Maar aankomen deed ie! De waarheid is hard, KEIHARD. Want het is waar. Ik ben niet consequent genoeg. Noem het zwak, noem het week. Ik heb er moeite mee om de jongens dingen te weigeren. En toen kwamen de schuldgevoelens.

schuldgevoelens

Natuurlijk ben ik geen psycholoog, maar mede door een gesprek die ik ooit heb gehad met een pedagogisch medewerkster, weet ik dat mijn gedrag terug gaat naar de eerste weken van onze zoon zijn leventje. Hij werd de dag na zijn geboorte opgenomen in het ziekenhuis en ik mocht niet bij hem blijven. Achteraf gezien had ik voet bij stuk moeten houden en me op de kraamafdeling moeten laten opnemen, maar achteraf kijk je een koe in zijn….juist! Ik was net kraamvrouw en had alleen maar tranen, geen overredingskracht. Vervolgens lag hij de eerste 4 weken van zijn leventje drie keer in het ziekenhuis. Elke keer liet ik hem daar ‘s avonds achter.

Deze zelfde opnames en ellende had ik ook meegemaakt met de oudste. Toen bleef ik wel slapen. Hier ben ik achteraf compleet aan onder door gegaan. Vandaar dat ik de tweede keer dacht dat ik er goed aan deed om niet te blijven. Fout! De schuldgevoelens die ik hier aan over heb gehouden speelt me nu – zes jaar later- nog parten. En verklaart mijn niet consequent zijn. Ik heb hem al eens ‘geweigerd’, dat wil ik nu niet weer doen. Fout, heel fout. Dat blijkt nu wel aan zijn gedrag.

Veranderen

Na een goed gesprek met mijn moeder en mijn man, heb ik begrepen dat er eerst iets in mijn gedrag moet veranderen, wil mijn zoon kunnen veranderen. Dus ja. Geen schuldgevoelens meer. Ik wordt consequent en ik weet zeker dat ik nog wel eens door het ijs zal zakken, maar deze moeder gaat leren voet bij stuk te houden. Ook al weiger ik af en toe iets, ze zullen toch wel van me blijven houden. Misschien zullen ze nog wel meer van me gaan houden, omdat duidelijkheid en regels juist voor hen heel belangrijk zijn.

Natuurlijk speelt er meer

Misschien wel een beetje. Hij is nu zes en ik denk, nee, ik ben er van overtuigd, dat wanneer ik mijn gedrag aan ga passen en niet blijf hangen in de schuldgevoelens, zijn gedrag absoluut beter gaat worden. Ik denk dat zijn schoolprestaties en slechte slapen ook met de onduidelijkheid van zijn moeder te maken kunnen hebben. Misschien liggen er nog andere dingen achter, dat weet ik nog even niet. In ieder geval is dit nu duidelijk voor mij.Hier gaan we samen aan werken.

Natuurlijk zit er nog veel meer achter mijn schuldgevoelens, dan alleen maar het feit dat ik mijn zoon elke avond achter liet in het ziekenhuis. Mijn depressief zijn na zijn geboorte. Ons bewust kiezen voor een tweede kindje, terwijl we wisten dat ook hij ziek zou zijn. Het hier niet goed op voorbereid zijn. Nu twee chronische zieke kinderen hebben, die hier altijd last van blijven houden. Het lukt me nog niet om hier openhartig over te schrijven. Misschien komt dat ook nog eens. In ieder geval schijnt de zon gelukkig al weer heel lang in mijn hoofd en in mijn hart. Nu bewust mijn ‘schuldgevoel’ aan pakken, geeft me kracht om ook al het andere te kunnen verwerken.

Tenslotte heb ik twee heerlijke kinderen, die ondanks de zorg, een heel fijn leven hebben. Ik zou geen leven zonder hun kunnen bedenken!

Heb ik door mijn schuldgevoelens mijn kind verpest?

 

Herkennen jullie dit, dat je kind eigenlijk over je heel walst?

Lees ook: de kinderen worden ouder, wordt het ook makkelijker?, Schuldgevoel

 

handtekeningklein

foto pixabay

 

 

10 Comments on Heb ik door mijn schuldgevoelens mijn kind verpest

  1. Nee joh, je hebt je kind echt niet verpest! Weet dat er veel zijn die (een periode) het ‘randje’ opzoeken. Wij hebben (bij de oudste) rond die tijd een aantal groepsgesprekken gedaan op school, een soort van ‘opvoed-cursus’. Het stelde niet zoveel voor, al was het wel fijn om te zien dat het bij andere ouders óók niet allemaal rozengeur en maneschijn is. En na een tijdje liet (vooral ik) niet meer over me heen lopen…

    En betreft het schuldgevoel, dat kan ik me goed voorstellen. Onze jongste heeft extra zorg nodig, waardoor je toch altijd bezorgder bent, merk nu dat hij ook dingen uitprobeert, en aan mij (weer) om consequent te blijven.
    Maar dat valt niet altijd mee… 😉

    toi toi toi, komt vast goed.

    • Lief! Wat goed dat jullie herkenning zagen bij de ‘opvoed-cursus’. Ik denk ook wel eens ‘ik had dit veel eerder moeten bespreken’ was voor mij ook veel beter geweest.

  2. Wat heb je het mooi opgeschreven, recht uit je hart. Jij verdient een compliment! Natuurlijk had je achteraf andere keuzes willen maken maar dat wist je toen nog niet. En misschien als je anders had gekozen had je daar nu weer schuldig over gevoeld, je hoeft daar geen spijt van te hebben. En kinderen, dat zijn net kleine draakjes die precies aanvoelen hoe ze hun zin kunnen krijgen. Ik weet zeker door de nieuwe weg die je inslaat dat je bengeltje weer een engeltje wordt.

  3. Absoluut herkenbaar hoor! Die meiden proberen hier ook alles uit. Ik ben wel consequent, maar misschien ook te, koppig misschien. Lig vaak in de klins met de oudste (9) moeilijke leeftijd, zelfde karakter misschien? Consequent zijn is dus ook niet alles, eerder een balans in zien te vinden..Pff opvoeden vind ik best moeilijk. ..

  4. Wat een dapper blog zeg!

    Ik vind je wat hard voor jezelf. Wellicht dat je soms wat verwarring creëert bij je kids, maar vooral ben je er voor ze óf had je dat dolgraag willen zijn.

    Misschien is het een idee om eens met iemand te praten over de heftigste perioden? Dat hoeft echt niet meteen een ingewikkeld psychologisch proces te zijn hoor. Iets van een meedenkende coach of gewoon iemand die je vertrouwt? Even de tijd nemen ervoor.

    En dan als laatst: inconsequent is ook consequent toch?

    • Dankje wel! Ik denk zeker dat je gelijk hebt en ik er eens met iemand over moet praten. Het altijd maar opkroppen helpt ook niet echt. Ik merk al wat het met me doet, om het op te schrijven, dat is al fijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *