Een kind uit zeventiger jaren, dat ben ik. Ik groeide op met televisie met twee Nederlandse zenders. Muziek luisterden we via lp’s en cassettebandjes. Heel wat vond ik het toen er ( ik was een jaar of veertien) cd’s en een discman kwamen. Hier kan toch niets meer tegenop, was toen mijn gedachte. Maar wat vergiste ik me daar in. Ondertussen begint mijn huishouden steeds een modernere vorm aan te nemen. Iedereen belt hier mobiel, waardoor de vaste telefoon weg is. De televisie is een flatscreen en eigenlijk kijken we alles uitgesteld. Alleen de stereotoren, die is nog uit het jaar nul. Al mag ik dat van de man niet…