Toen ik een aantal jaar geleden vertelde dat ik zou stoppen met werken kreeg ik hier veel commentaar op. Negatief commentaar. Nou ben ik hier nogal gevoelig voor. Dat ik stopte met werken omdat de jongens zorg nodig hadden, wuifde ik weg. Ik besloot al snel een opleiding te gaan volgen om thuis te kunnen werken en me te kunnen verdedigen.

verdedigen

Spijt van het verdedigen

Door een studie te beginnen, kon ik het voor mezelf veroorloven om te zeggen dat ik thuisblijfmoeder was en kon ik  me verdedigen door te zeggen dat ik wel van huis uit werkte. Achteraf heb ik spijt. Niet van de opleidingen die ik volgde, want die waren reuze interessant, maar wel voor de reden waarom ik dit deed. Naast dat de reden niet goed was, namen de studies ook veel tijd in beslag. Tijd die ik beter aan mijn kinderen had kunnen besteden. En waarom deed ik het toch? Ik moet eens stoppen door me zelf zo te laten beïnvloeden door wat anderen vinden. Het past me prima om fulltime te moederen. Daar hoef ik me niet voor te schamen en helemaal niet te verdedigen.

Carierre

Een echte carrière tijger was ik niet. Was ik dat wel, dan  had ik nooit voor de zorg gekozen. Toch wilde ik graag leren en deed ik op mijn dertigste nog wel een extra studie van twee jaar om manager te worden. Mijn diploma kreeg ik in handen toen ik een week of 20 zwanger was. En ik solliciteerde nog op een functie toen ik al lang en breed met zwangerschapsverlof was. Ook vlak na de geboorte van zoon nummer twee kreeg ik een diploma uitgereikt van een interne studie die ik in het ziekenhuis had gevolgd. Ik had dan ook nooit de intentie om te stoppen met werken en was met mijn drie dagen helemaal tevreden. Al begon het wel steeds meer te kriebelen.

De zorg voor de kinderen

De zorg voor de jongens ( ze hebben beide een chronische ziekte) en gedonder met de gastouders deden me steeds vaker afvragen of dit nu alles was. Samen met mijn man besloten we toen een jaar een sabbatical te houden. We namen beide ontslag. Gingen 7 maanden reizen en gedurende die reis kwamen we er achter dat wanneer er rust in het gezin was, dit veel beter voor de jongens en hun gezondheid was. Weer terug in Nederland had mijn man snel weer een baan en besloot ik thuisblijfmoeder te worden.

Studie, maar voor wie

Al tijdens de reis besloot ik een studie te gaan volgen. Achteraf heb ik hier spijt van. Niet van de studie zelf, want ik werk nu als gewichtsconsulent en al is de concurrentie erg groot, wij als gezin alleen al hebben hier ontzettend veel aan gehad. Toch heb ik spijt waarom ik dit deed. Ik ging een thuisstudie doen omdat ik dan tegen anderen kon zeggen; ‘ja ik ben thuisblijfmoeder, maar ik studeer voor gewichtsconsulent hoor’. Altijd maar dat verdedigen.

Natuurlijk had ik boven de blikken, commentaren en meer moeten staan. Wat kunnen mij andere mensen schelen! Maar ja, ik ben hier nu eenmaal erg gevoelig voor en liet me lijden door anderen. Want waarom zou ik me schamen als thuisblijfmoeder? En waarom zou ik me verdedigen? De tijd die ik in de studie stak, had ik veel beter aan mijn kinderen kunnen besteden. Dat is iets waar ik achteraf spijt van heb.

Mezelf verdedigen, ik doe het niet meer

Mezelf verdedigen. Ik doe het niet meer. Ik ben gelukkig in mijn functie als thuisblijfmoeder en besef me elke dag weer wat een geluk ik heb dat ik dit kan zijn. En weet dat er een heleboel vrouwen niet aan moeten denken, en gelukkig maar, het zo ook niet goed zijn wanneer we allemaal het zelfde waren. Andere moeders vinden zich zelf juist een betere moeder wanneer ze werken. En dat is hun goed recht.

Bloggen

Nou heb ik het tegenwoordig steeds drukker. Wanneer de jongens naar school zijn , doe ik naast het huishouden heel veel bloggen. Bloggen begint een steeds prominentere rol in mijn leven te krijgen en het is ontzettend leuk om van mijn hobby schrijven ( lees hier hoe ik begon als blogger) mijn  werk te mogen maken. Tussen twaalf en een en na drie uur ben ik echter de moeder. Ik zit om drie uur klaar met thee en koekjes. Heerlijk kneuterig.  Met de jongens gaat het goed, met hun gezondheid gaat het goed. Elke dag krijgen ze hun zorg en daar heb ik alle tijd voor. Als gezin zijn we gelukkig en daar teken ik voor. Wat een ander ook zegt en mezelf verdedigen doe ik niet meer.

Waarom ik stop met mezelf te verdedigen omdat ik thuisblijfmoeder ben

Laat jij je ook beïnvloeden door wat andere zeggen? Of sta jij sterk in je schoenen en hoef jij je niet te verdedigen?

foto’s pixabay

18 Comments on Waarom ik stop met mezelf te verdedigen omdat ik thuisblijfmoeder ben

  1. Heel goed van je 🙂 Laat je de wet niet voorschrijven, doe wat jou op dit moment het beste ligt. En laat die anderen maar lullen, het zegt meer over hun dan over jou <3

  2. Met Linda eens. Herkenbaar verhaal, maar laat ze idd maar praten. Uiteindelijk is er helemaal niets mis met de beslissing om klaar te staan voor je kinderen.

  3. Geweldige post Lodi, en heel herkenbaar. Het is tegenwoordig not done om fulltime voor je kinderen te zorgen. Ik snap heel goed je neiging om er dan maar bij te studeren of om het te verantwoorden…

    Ik vind je post zo goed dat ik hem ga delen op de Facebookpagina van Het Moederfront!

  4. Mooie blog Lodi! Ik werk alleen in de weekenden en avonden waardoor mensen op onze nieuwe school het idee kregen dat ik niet werkte (tel daarbij vier kinderen op die om me heen dartelen en klaar is het beeld). En toen ik de juf van de kinderen vertelde dat er op een donderdagmiddag een oppas zou komen in plaats van mij vanwege mijn werk, werd ik enthousiast gecomplimenteerd! Haha! Dus ik begrijp wel het gevoel waar fulltime moeders mee kampen, erg rot! Dat zou niet mogen.

  5. Goed Lodi!
    Je hoeft jouw keuzes niet te verdedigen.
    Ze voelen goed, gewoon doen dus!

    Ik ben sterker geworden met de jaren….

    Ik ben halftijds thuisblijfmoeder, ook heel bewust.
    Ik ben blij dat het kan en ik weet dat het niet overal mogelijk is. Maar hier wel.
    Ik weet niet of ik nog ooit full-time ga werken.
    Ik vind het super leuk om er te zijn voor de kinderen en ook nog wat voor mezelf te kunnen doen!

  6. Herkenbaar Lodi. 6jr terug bewust gestopt bij de tweede. Ik heb de de eerste paar jaar en nu ook nog wel soms het gevoel dat ik mij maar moet verdedigen. Waarom? Het is mijn (ons) leven. Ben blij dat het mogelijk is. Wie weet komt er iets leuks op m’n pad met m’n blog, want daar zie ik nu mogelijkheden in. Ik zie het wel. Je moet doen wat het fijnst is voor jou en je gezin, dat is uiteindelijk waar het omdraait

    • Nou dat heb ik nu ook, ik en ons gezin voelen ons hier fijn bij en daar gaat het om. Ik moet ook steeds lachen als mijn zoon tegenwoordig tegen iedereen verkondigd dat zijn moeder blogger is. Zo zien zij dat dus.

  7. Oh wat is dit vreselijk herkenbaar! Ik laat mijzelf ook snel beinvloeden door wat andere mensen zeggen/denken/vinden. Idd niet meer doen. Thuis zijn is ook oke. Want zou je 40 uur per week werken is dat ook weer niet goed 😉

  8. Ik laat me absoluut niet beïnvloeden..
    Al kan ik er onbewust wel in mijn gedachten mee blijven spelen.
    Ik vind het een hartstikke mooie keus die je hebt gemaakt!
    Ik speel soms ook met het idee, maar bij ons kan het financieel gezien gewoon niet.
    Des te meer respect heb ik voor de mama’s die dat wél kunnen! En stiekem ben ik dan ook nog wel een beetje jaloers.

    • Dankje wel. Ik heb ook echt een hardere huid gekregen en kan tegenwoordig meer hebben. Ik ben ook blij dat ik dit kan doen en voor de jongens is het gezien hun gezondheid gewoon zo veel beter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *